Even voorstellen

Hier ben ik dan eindelijk. Na 41 weken door mama en papa goed verzorgd te zijn was het moment daar om eruit te komen. Ik ben en sterke kerel van 8 pond en luister naar de naam Ryan.Vlak voor het avondeten heb ik wat van me laten horen , maar mijn ouders hadden de deur niet goed opgemeten dus ik kon er niet uit. Gelukkig was er een slimme dokter die nog een verstopte deur wist en toen heb we die maar genomen. Dus op 5 april om 10.54 zag ik eindelijk mijn mama en papa.


Toen ik eruit was werd ik meteen schoongemaakt door 2 zusters, die ik meteen heb bedankt met mijn kleine fonteintje (goed he pap). Nou, op naar mama, want ik heb alleen nog maar die lieve stem gehoord. Maar tjeeee, wat zag die er moe uit, ik voelde me een beetje schuldig. Het is uiteindelijk haar eigen keuze geweest.

Ze is wel heel lief hoor......


Papa had weer wat raars , die had zich verkleed..?? Hij dacht zeker dat ik ém niet zou herkennen?! Die basstem, die ik al maanden buiten mama heb gehoord, hoorde ik door de hele OK heen....haha.

Wat een sterke man he, ik weeg namelijk 8 pond....

De komende dagen blijven mama en ik nog ff in het hospitaal om uit te rusten en dan kan de geheime deur ook weer dicht. Eens ff kijken wie er allemaal langs komen en anders leest mama of papa de kaartjes wel voor. is ook minder vermoeiend voor hun. Doei..